سيرم از زندگي و از همه كس دلگيرم
آخر از اين همه دلگيري و غم مي ميرم

پرم از رنج و شكستن، ‌دل خوش سيري چند ؟
ديگر از آمد و رفت نفسم هم سيرم

هر كه آمد، دل تنهاي مرا زخمي كرد
بي سبب نيست كه روي از همه كس مي گيرم

تلخي زخم زبان و غم بي مهري ها
اينچنين كرده در آينه هستي پيرم

بس كه تنهايم و بي همنفس و بي همراه
روزگاريست كه چون ساية بي تصويرم

دلم آنقدر گرفته است، خدا مي داند
ديگر از دست دلم هم به خدا دلگيرم!

فريبا پاكروان

با این همه به این دل خوش باشیم به اینکه:

خداوند می تواند دل های شکسته را التیام بخشد اما او می خواهد تمام آن ها را داشته باشد.

اِنّ الله فی قلوب المنکسره

اشتباه

به اشتباه پا به دنیا گذاشتیم
به اشتباه زیستیم
و
یقینا به اشتباه خواهیم مرد
کسی یافت می شود
این سیر را نه به اشتباه بلکه به حقیقت پیموده باشد؟
 
مادران و پدرانی از قبل تعیین شده
شناسنامه هایی از قبل آماده شده
زندگی دیکته واری که از قبل به خوبی دیکته شده
چه کسی جرات عصیان دارد؟
من؟
تو؟
و
یا اویی که هنوز به دنیا نیامده؟
اصلا" عصیان چه معنایی می دهد،
وقتی عصیان هم به تو دیکته شده باشد؟
 
این چرخ بنایش به اشتباه گذاشته شده
و
گرداننده
ایا او هم در تصادم اشتباهی " بود" شده؟
ایا کسی یافت می شود که به اشتباه هم شده،
سرنخ این کلاف سر در گم را به دست آورد؟
و از کجا معلوم معمایی در کار است؟
شاید اشتباه ما در اینجاست
شاید ما همه چیز را به اشتباه
اشتباه می بینیم
شاید حقیقت همزاد اشتباه است!
و یا چیزی نیست
جز سیل زنجیره وار اشتباهات تکرار شده!
ایا کسی یافت می شود عکس این را به اثبات رساند؟
 
آری
به اشتباه به دنیا خواهیم آمد
به اشتباه خواهیم زیست
و
به اشتباه این فانی را ترک خواهیم کرد
بی آن که کسی یافت شود
دست توقف بر این چرخ زند!...

 
12 ژوئیه 99گیتا صرافی

به نام خدا

به تو می اندیشم ای سراپا همه خوبی

تک وتنها به تو می اندیشم

همه وقت...همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان

تو بیا...

تو بمان با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

 ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر...تو ببند...

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

 فریدون مشیری

 از یکی از قشنگترین فصل ها مدت زیادی باقی نمونده.فصلی که فکر می کنم برای همه با یه غم قشنگ همراهه

شعر زیبای فروغ فرخزاد به خوبی این حس واین فصل رو توصیف می کنه

پاییز

از چهره طبیعت افسونکار
بر بسته ام دو چشم پر از غم را
تا ننگرد نگاه تب آلودم
این جلوه های حسرت و ماتم را
 پاییز ای مسافر خاک آلود
در دامنت چه چیز نهان داری
جز برگهای مرده و خشکیده
دیگر چه ثروتی به جهان داری
جز غم چه میدهد به دل شاعر
سنگین غروب تیره و خاموشت ؟
جز سردی و ملال چه میبخشد
بر جان دردمند من آغوشت ؟
در دامن سکوت غم افزایت
اندوه خفته می دهد آزارم
آن آرزوی گمشده می رقصد
در پرده های مبهم پندارم
پاییز ای سرود خیال انگیز
پاییز ای ترانه محنت بار
پاییز ای تبسم افسرده
بر چهره طبیعت افسونکار
  

خداوند بی نهایت است و لا مكان و بی زمان

اما به قدر فهم تو كوچك می شود

     و به قدر نیاز تو فرود می آید

        و به قدر ایمان تو كارگشا می شود

یتیمان را پدر می شود و مادر

محتاجان برادری را برادر می شود

عقیمان را طفل می شود

ناامیدان را امید می شود

گمگشتگان را راه می شود

در تاریكی ماندگان را نور می شود

پیران را عصا می شود

محتاجان به عشق را عشق می  شود

خداوند همه چیز می شود همه كس را .....

به شرط اعتقاد

           به شرط پاكی دل

                 به شرط طهارت روح

بشویید قلب هایتان را از هر احساس ناروا

و مغزهایتان را از هر اندیشه خلاف

و زبان هایتان را از هر گفتار ناپاك

و دست هایتان را از هر آلودگی در بازار

و بپرهیزید از ناجوانمردی ها؛ ناراستی ها؛ نامردمی ها

چنین كنید تا ببینید خداوند چگونه بر سفره شما با كاسه ای خوراك و تكه ای نان می نشیند

در دكان شما كفه های ترازویتان را میزان می كند

و در كوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند..... 

مگر از زندگی چه می خواهید كه در خدایی خدا یافت نمی شود؟؟؟؟؟

کلیک کنید